Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Lwów. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Lwów. Pokaż wszystkie posty

Zgon posła na Sejm Dr Leona REICHA

1 grudnia 1929 r. zmarł poseł na Sejm Dr Leon REICH.

Urodzony w 1879 r. w Drohobyczu. Studia prawnicze rozpoczął we Lwowie, a dokończył w szkole nauk politycznych w Paryżu. Był adwokatem. Działacz polskiego i światowego ruchu syjonistycznego – był członkiem Wielkiego Komitetu Wykonawczego Wszechświatowej Organizacji Syjonistycznej i Komitetu Administracyjnego AGENCJI ŻYDOWSKIEJ.
Poseł I i II kadencji wybierany we Lwowie. Należał do Klubu Parlamentarnego Koła Żydowskiego. W latach 1924-25 był prezesem tego Koła. Był głównym organizatorem Centralnego Banku Spółdzielczego we Lwowie.



Proponuję posty o podobnej tematyce:
PARLAMENT
MNIEJSZOŚCI NARODOWE I WYZNANIOWE
Ponadto polecam korzystanie ze stale uzupełnianych indeksów:
ALFABETYCZNY INDEKS OSOBOWY
ALFABETYCZNY INDEKS MIEJSCOWOŚCI
MIEJSCOWOŚCI – UKŁAD WOJEWÓDZKI
INDEKS PAŃSTW
KALENDARIUM

Dozorcom lekko nie było, kamienicznikom z dozorcami także




ORZECZENIE z dnia 27 maja 1929 r.

Nadzwyczajnej Komisji Rozjemczej, ustalające warunki pracy i płacy dozorców domów miasta Lwowa.

Na podstawie ustawy z dnia 16 maja 1922 r. (Dz. U. R. P. Nr 39, poz. 324) w sprawie powołania Nadzwyczajnej Komisji Rozjemczej dla załatwiania zatargów zbiorowych między właścicielami nieruchomości miejskich a dozorcami domowymi, Komisja dla miasta Lwowa, na posiedzeniu dnia 27 maja 1929 r., po wysłuchaniu opinii przedstawicieli właścicieli nieruchomości miejskich i dozorców domów, oraz zważywszy,
że za utrzymaniem w mocy postanowień dotychczasowej umowy zbiorowej, oświadczyły się obydwa istniejące we Lwowie Związki Zawodowe Dozorców oraz jedno z trzech Stowarzyszeń Właścicieli Nieruchomości, a za wprowadzeniem wypowiedzenia stosunku służbowego bez podania przyczyn dwa pozostałe stowarzyszenia, oraz
że delegaci Związków Zawodowych Dozorców prosili o przedłużenie obowiązującej dotąd umowy zbiorowej na okres jeszcze tylko do 1 kwietnia 1930, uważając ten okres za przejściowy do innej umowy, opartej o zasady umów obowiązujących w innych miastach Państwa, wydaje następujące orzeczenie:

Zasady ogólne

Orzeczenie obowiązuje od 1 kwietnia 1929 r. do 31 marca 1930 r.
Orzeczenie dotyczy wszystkich właścicieli nieruchomości miejskich w mieście Lwowie oraz zatrudnionych przez nich dozorców domów.
Za dozorcę domu uważa się osobę bez względu na płeć (z wyłączeniem dziewcząt i chłopców do lat 18), której właściciel, zastępca jego lub zarządca poruczył nadzór nad domem, utrzymaniem w nim porządku i czystości. Wszelkie czynności dozorcy związane z jego stanowiskiem, może wykonywać sam dozorca lub zdolni do tej czynności członkowie jego rodziny i domownicy do tych czynności przyjęci.
Indywidualne umowy, zawierające dla dozorcy mniej korzystne warunki, niż warunki tego orzeczenia, ulegają z mocy ustaw zastąpieniu przez warunki, określone w orzeczeniu.

Obowiązki dozorcy.

Dozorca jest obowiązany w interesie właścicieli dbać o powierzony sobie w opiekę dom, z oględnością i uczciwością, powinien o wszelkich wiadomych mu, zaszłych lub grożących uszkodzeniach domu, z których mógłby powstać uszczerbek dla właściciela domu lub innych osób bądź na zdrowiu, bądź na majątku, bezzwłocznie donieść właścicielowi domu lub jego zastępcy. Powinien możliwie zapobiec wszelkiego uszkodzeniu domu lub jego urządzeń i dopilnować, aby w domu przestrzegano przepisów regulaminu domowego, wydanego przez właściciela.
Dozorca również obowiązany jest wykonywać sumiennie i troskliwie wszystkie rozporządzenia, wydane przez właściciela domu lub jego zastępcę, dotyczące obsługi, nadzoru i zarządu domu, tudzież przestrzegać przepisów meldunkowych.

Obowiązkiem dozorcy jest czuwanie nad bezpieczeństwem domu i jego mieszkańców i używanie w nagłych wypadkach pomocy organów bezpieczeństwa. Powinien dbać o czystość wszystkich dostępnych części domu, a więc wjazdów, bram, sieni, klatki schodowej, strychu, piwnicy, wychodków dostępnych dla publicznego użytku, podwórzy. Tak samo powinien utrzymywać na chodniku względnie na ulicy przed domem, gdzie nie ma chodnika, czystość i porządek, usuwać śnieg, błoto, posypywać chodnik piaskiem itd. W razie epidemii, obowiązany jest stosować się do zaleceń sanitarnych co do utrzymania czystości i porządku. Także i w niedziele i święta nie wolno dozorcy pozostawić domu bez nadzoru, w razie wydalenia się winien on nadzór poruczyć odpowiedzialnemu zastępcy.
Dozorca winien czuwać nad należytym oświetleniem tych części domu, które w myśl regulaminu mają być oświetlone. Powinien dbać o całość urządzeń wodociągowych, gazowych, elektrycznych i dzwonków od bram oraz innych urządzeń publicznych, znajdujących się w domu i w ogóle przestrzegać przepisów regulaminu i porządku czystości, wydanych przez Magistrat.
Obowiązkiem dozorcy jest również otwieranie bramy w porze zamknięcia, za co należy się od wchodzącego lub wychodzącego najmniej 20 groszy przed północą, 40 gr po północy, zaś od 1 października do 31 marca wynagrodzenie to podwyższa się o 50%.
jeżeli lokator posiada klucz od bramy, dozorca otrzymuje najmniej 4 zł miesięcznie. Bez zezwolenia właściciela nie wolno dozorcy, lokatorowi lub komukolwiek dawać klucze od bramy.
Dozorca nie jest obowiązany do wykonywania posług lub robót domowych na rzecz właściciela, a usługi takie mają być przedmiotem odrębnej umowy. Jeżeli jednak dozorca przy zawarciu umowy zobowiązał się jednocześnie do posług lub robót domowych na rzecz właściciela za osobnym wynagrodzeniem, nie wolno dozorcy jednostronnie uchylać się od wykonywania przyjętego obowiązku.

Za czynności związane ze stanowiskiem dozorcy otrzymuje tenże, oprócz bezpłatnego mieszkania następujące wynagrodzenie, płatne miesięcznie z dołu:
w domach parterowych …............... 10 zł
w domach 1 piętrowych …............... 16 zł
w domach 2 piętrowych …............... 20 zł
w domach 3 piętrowych …............... 30 zł
w domach 4 piętrowych …............... 40 zł
w domach 5 piętrowych …............... 60 zł
w domach 6 piętrowych …............... 80 zł

Jeżeli w domu znajduje się restauracja, kawiarnia, wyszynk lub pierwszorzędna cukiernia, dozorca otrzymuje 30% dodatek do wynagrodzenia, zaś za każde następne przedsiębiorstwo tego rodzaju w tym samym domu o 10% więcej.
Jako jednostkę domową uważa się budynek oznaczony jednym numerem konskrypcyjnym i o jednej klatce schodowej. Jeżeli dom ma więcej klatek schodowych, dozorca otrzymuje dodatkowo za każdą klatkę 30% zasadniczego wynagrodzenia. Podwyżka ta jednak nie odnosi się do tylnej klatki schodowej, przeznaczonej dla służby, a nie prowadzącej do mieszkań w oficynie. Dozorca domu, obsługujący windę, otrzymuje również za każdorazowe użycie windy przez niezamieszkałych w tej realności 10 gr przed zamknięciem bramy, a 20 gr po zamknięciu bramy.
O ile dozorca nie otrzymuje oświetlenia w naturze, należy się dozorcy ryczałt po 2 zł miesięcznie.
W szczególnych wypadkach, zasługujących na uwzględnienie, może Sąd Pracy wyżej ustalone zasadnicze wynagrodzenie obniżyć najwyżej o 30%.
Właściciel domu obowiązany jest sprawić z własnych funduszów przyrządy, sprzęty i naczynia, służące do czyszczenia i oświetlenia domu. Dozorca ma je szanować, w razie opuszczenia stanowiska, zwrócić w porządku właścicielowi. O ile właściciel nie dostarczy przyborów do utrzymania czystości obowiązany on jest opłacać dozorcy na sprawienie tychże przyborów ryczałt miesięczny w domu parterowym 2 zł, I piętrowym 3 zł, II i III piętrowym 5 zł, w domach wyższych 6 zł.

Mieszkania dozorców

Dozorcy należy się bezpłatne mieszkanie o powierzchni 20 m² nadające się na ten cel, położone na parterze, możliwie blisko bramy, z piwnicą i prawem używania strychu do suszenia bielizny w tym samym domu. Przy wznoszeniu nowych budynków, należy budować mieszkanie dla dozorcy w bramie.
Izby winny być wybielone, ze szczelnymi drzwiami i oknami na zawiasach. W oknach szyby mają być całe, w razie stłuczenia szyby dozorca obowiązany jest wstawić ją w ciągu dwóch tygodni. Podłogi i piece mają się znajdować w stanie do użytku. Mieszkania mają być ze szczelnym dachem, a tam gdzie dachy są popsute, mają być naprawione. Dozorcy obowiązani są utrzymywać mieszkanie w porządku. Trzymanie inwentarza żywego w mieszkaniu jest stanowczo zabronione. Sublokatorów nie wolno przyjmować bez zgody właścicieli, którym przy sprowadzeniu się ma być zameldowany skład rodziny dozorcy.
Od dostarczenia dozorcy piwnicy i strychu właściciel będzie zwolniony, jeżeli właścicielowi dostarczenie tych ubikacyj jest wprost niemożliwem.

Czas trwania i rozwiązanie stosunku służbowego oraz opróżnienie mieszkania.

Stosunek służbowy może być przez właściciela domu rozwiązany tylko z ważnych przyczyn, a w szczególności:
  1. Jeżeli dozorca lub mieszkający z nim członek rodziny lub domownik dopuścił się czynu karygodnego, przeciwko życiu, zdrowiu (choroby weneryczne), moralności lub majątkowi, który zdolny jest zachwiać zaufanie do niego, jako dozorcy.
  2. Jeżeli przez grube niedbalstwo wyrządził szkodę domowi lub właścicielowi domu, albo stale zaniedbuje swe obowiązki i dom bez nadzoru pozostawia.
  3. Jeżeli dozorca lub mieszkający z nim członkowie rodziny i domownicy wobec właściciela domu, jego zastępcy zachowują się w sposób niewłaściwy, tak samo, jeżeli mimo upomnienia ze strony właściciela lub jego zastępcy, on lub mieszkający z nim członkowie rodziny lub domownicy, zachowują się stale w sposób niewłaściwy wobec lokatorów lub ich rodzin.
  4. Jeżeli Magistrat lub Komisariat dzielnicowy wydał polecenie usunięcia dozorcy, z powodu zaniedbywania przezeń obowiązków.
  5. Jeżeli dozorca, członek rodziny lub domownik oddaje się pijaństwu.
  6. Za nieostrożne obchodzenie się ze światłem.
  7. Jeżeli dozorca lub tegoż rodzina lub domownicy utrzymują dom nierządu lub przetrzymują prostytutki.
  8. Jeżeli przechowują kradzione rzeczy.
  9. Jeżeli bez zgody właściciela przyjmuje do swego mieszkania sublokatorów.
  10. Jednostronne uchylanie się od posług lub robót wziętych na swój obowiązek może być również poczytane za ważną przyczynę wypowiedzenia.

Stosunek służbowy może być przez dozorcę bezzwłocznie rozwiązany z ważnych powodów, a w szczególności:
  1. Jeżeli bez widocznej szkody dla swego zdrowia nie może pełnić swych obowiązków.
  2. Jeżeli pracodawca dopuszcza się czynnych zniewag lub ciężkiej obrazy czci względem niego lub członków jego rodziny.
  3. Jeżeli pracodawca usiłuje nakłonić dozorcę lub członków jego rodziny do czynów nieobyczajnych lub przeciwnych prawu.
  4. Jeżeli pracodawca bezprawnie zatrzymuje dozorcy należną zapłatę, ukróca go w posiadaniu oddanego mu mieszkania lub narusza inne istotne postanowienia umowy.

Bez ważnych przyczyn stosunek służbowy może być wypowiedzianym tylko przez dozorcę; termin wypowiedzenia wynosi przynajmniej jeden miesiąc i może upływać tylko z końcem miesiąca.

Ubezpieczenie.

Dozorca winien być ubezpieczony w Kasie Chorych.
W realnościach, w których używa się windy elektrycznej, ma dozorca domu, względnie członek rodziny przy obsłudze go zastępujący, być ubezpieczony od wypadków.
Opłaty za ubezpieczenie od wypadków uiszcza w całości właściciel domu.

Rozstrzyganie sporów.

Wszelkie indywidualne spory, powstałe na tle niniejszego orzeczenia, tak co do rozwiązania stosunku służbowego, wynagrodzenia, eksmisji z mieszkania itd. rozstrzyga Sąd Pracy we Lwowie.



Proponuję posty o podobnej tematyce:

O wiele prościej było dozorcom w Zgierzu.




Proponuję posty o podobnej tematyce:
CENY I WYNAGRODZENIA W 1929
LWOWSKIE WOJEWÓDZTWO
ZWIĄZKI ZAWODOWE
Ponadto polecam korzystanie ze stale uzupełnianych indeksów:
ALFABETYCZNY INDEKS OSOBOWY
ALFABETYCZNY INDEKS MIEJSCOWOŚCI
MIEJSCOWOŚCI – UKŁAD WOJEWÓDZKI
INDEKS PAŃSTW
KALENDARIUM

 

Wschodnio Galicyjskie Koleje Lokalne rentowne

Piątek, 25 stycznia



XXV zwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy Towarzystwa Akcyjnego „WSCHODNIO – GALICYJSKIE KOLEJE LOKALNE” odbędzie się dnia 14 lutego 1929 r. o godz. 11 przed południem, we Lwowie, ul. Andrzeja Potockiego L. 11 parter.
Porządek dzienny:
Sprawozdanie z czynności i zamknięcie rachunków za rok obrachunkowy 1927/28.
Przeznaczenie czystego zysku za rok 1927/28 (czyli koleje lokalne były dochodowe).
Oznaczenie wynagrodzenia i znaczka obecności (?) członków Rady Zawiadowczej, oraz oznaczenie wynagrodzenia za nadzór państwowy (czyli był nadzór państwowy i trzeba było za niego płacić).

Prezes Rady Zawiadowczej:
Wojciech Agenor GOŁUCHOWSKI właściciel rolny.

Pan Prezes był synem Agenora GOŁUCHOWSKIEGO, Ministra Spraw Zagranicznych Austro-Węgier w latach 1895 – 1906. Sam Pan Prezes piastował stanowiska prezesa Związku Ziemian Wschodniej Małopolski, radcy Izby Rolniczej we Lwowie oraz był posłem na sejm z lista BBWR, z którego to mandatu zrezygnował. Aha – ponadto był wojewodą lwowskim – wystarczy ?

Tego samego dnia ukazał się inny komunikat świadczący o dochodowości prywatnych linii kolejowych:
Na mocy uchwały XXVII Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia akcjonariuszy wypłacać będzie Towarzystwo Akcyjne „Kolej lokalna Delatyn – Kołomyja – Stefanówka” dywidendę za rok obrachunkowy 1927 po złotych 10 groszy 41 za kupony akcji I i II emisji.
Wypłatę dywidendy uskutecznia Bank Gospodarstwa Krajowego we Lwowie, względnie w Warszawie.

Proponuję posty o podobnej tematyce:




KOLEJE PRYWATNE I SAMORZĄDOWE


LWÓW I OKOLICE
STANISŁAWÓW I WOJEWÓDZTWO


 
Ponadto polecam korzystanie ze stale uzupełnianych indeksów:

Zamach bombowy na otwarcie Targów Wschodnich

Sobota, 7 września



Minister Kwiatkowski dobrym gospodarzem i organizatorem był. Ale w przemówieniach swoich ględził strasznie. We Lwowie miał niełatwe zadanie – wschodnia impreza targowa zeszła na drugi plan. Państwowe dotacje poszły na zachód – do Poznania, gdzie trwała szeroko reklamowana, także przez czynniki państwowe, Powszechna Wystawa Krajowa.
Do Lwowa, na "uroczyste" otwarcie IX edycji Targów Wschodnich wysłano Pana Ministra Eugeniusza Kwiatkowskiego w roli „zastępcy”. Sądzić należy, iż jednym z powodów braku na uroczystości otwarcia stałego „przecinacza wstęg” - Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego były obawy o jego bezpieczeństwo. Targom Wschodnim tradycyjnie towarzyszyły zbrojne wystąpienia separatystów ukraińskich.
Obawy te nie były płonne. W dniu otwarcia Targów Wschodnich – 7 września – zamach bombowy zorganizowany przez organizację Ukraińską Organizację Wojskową UWO zniszczył budynek dyrekcji Targów. Zamachy te stały się już tradycją.

Tekst przemówienia Ministra Eugeniusza Kwiatkowskiego - TEKST
Proponuję posty o podobnej tematyce:
MNIEJSZOŚCI NARODOWE I WYZNANIOWE
LWOWSKIE WOJEWÓDZTWO
Ponadto polecam korzystanie ze stale uzupełnianych indeksów:
ALFABETYCZNY INDEKS OSOBOWY
ALFABETYCZNY INDEKS MIEJSCOWOŚCI
MIEJSCOWOŚCI – UKŁAD WOJEWÓDZKI
INDEKS PAŃSTW
KALENDARIUM



Targi Wschodnie otwarte - przemawia Minister KWIATKOWSKI

Sobota, 7 września

Przemówienie Pana Ministra Eugeniusza KWIATKOWSKIEGO
na otwarciu IX Targów Wschodnich w dniu 7 września 1929 r.

Uroczystość otwarcia IX Targów Wschodnich we Lwowie przypada na wyjątkowy i szczęśliwy moment w Polsce. Na drugim, zachodnim krańcu Rzeczypospolitej, w Poznaniu, w ośrodku, który podobnie jak Lwów, posiada ambicję czynu i rozwoju, ambicję usprawiedliwioną wielkim zmysłem organizacyjnym i dyscypliną w działaniu zbiorowym, świeci zasłużone triumfy Powszechna Wystawa Krajowa, obrazująca stan gospodarczy, kulturalny i cywilizacyjny współczesnej Polski i jej dorobek pierwszego 10-lecia samodzielności na wszystkich odcinkach naszego życia.
Jest zrozumiałe, że wystawa poznańska musiała zaabsorbować olbrzymia sumę sił społecznych; mimo woli stała się ona pewną przeszkodą dla organizacji Targów Wschodnich. Tak wielki wysiłek, dokonany w 7 roku po zakończeniu procesu zjednoczenia Państwa i likwidacji wojny, w obliczu trudności, które może rzetelnie oceni dopiero następne pokolenie, musiał stworzyć zaporę i hamulce dla tradycyjnej pracy, nie tylko natury organizacyjnej i finansowej, ale i psychicznej. Trzeba było niezwykłego hartu woli i prawdziwego uporu, wierzącego w dobrą przyszłość własnej sprawy, by z góry sobie powiedzieć, że każda z trudności i każdy opór nie posiada innej wartości, jak wartość energii, którą trzeba zmobilizować i wydobyć z siebie dla ich przełamania. Lwów tę siłę z siebie wydobył. IX Targi Wschodnie ponownie się otwierają, mają swój cel własny, zupełnie różny od celu wystawy poznańskiej, i domagają się jednej tylko rzeczy – praktycznego i właściwego wyzyskania ich polityczno – handlowej wartości przez społeczeństwo.
Jeżeli więc Poznań zobrazował siły potencjalnej Polski, jeżeli stworzył wielką akademię, uczącą społeczeństwo szacunku dla towaru polskiego i polskiej pracy, uczącą zdrowego patriotyzmu gospodarczego, mówiącego realnie nie tylko o możliwości i celowości, ale i prawdzie i zdrowiu, o postępie i rozwoju samowystarczalności produkcji naszej w wielu dziedzinach, to Lwów chce przemienić te wartości potencjalne w kinetyczne, chce zarówno produkcję polską, jak i napięcie potrzeb rynku wewnętrznego rzucić w wir handlu międzynarodowego, w tę potężną przetwornicę wartości ekonomicznych, która pod naporem pracy i energii ludzi stworzy nowe bogactwa, nowe walory i warunki życia.
Nie można dość często oświadczać i powtarzać, że tak jak w zagadnieniach samodzielnego bytu i całości państwa tworzymy wszyscy jedną tylko partię, jeden obóz i program, tak i w sprawach spotęgowania naszej siły gospodarczej, produkcji i handlu, w dążeniu do przybudowy Polski powojennej, Polski – ruin, zniszczenia i nędzy – w Polskę nową, w Polskę pracy i postępu, mnożącą swoje własne wartości materialne i kulturalne z roku na rok, musimy wszyscy iść, choćby różnymi drogami, ale w jednym kierunku, gdyż od rozwoju tego zależy byt państwa.
Samą krytyką i samym stwierdzaniem braków, niedomagań czy zaniedbań jeszcze nikt nigdzie nie rozwiązał pomyślnie ani jednego problemu, zwłaszcza gospodarczego. Tę Polskę nową możemy tylko wywalczyć zwartą, codzienną pracą, uznając, że większe prawo do krytyki ma ten, kto realniej, wydatniej i pozytywniej pracuje, nie zaś odwrotnie. Wydaje mi się też, że niezależnie od prawdy trosk i braków codziennego życia, niezależnie od wszelkich wahań koniunkturalnych, czy wszelkich błędów można stwierdzić obiektywnie, że na płaszczyźnie życia gospodarczego idziemy naprzód, że przełamujemy coraz nowe trudności i, co najważniejsze, mamy prawo wierzyć w dalszy postęp. Czyż za tą opinią nie stoją niewątpliwe fakty ?
Wystarczy może przejść wszerz i wzdłuż Powszechną Wystawę Krajową, by stwierdzić, ile tu nowych powstało w Polsce produkcji, jak się odbudowała i rozszerzyła, jak dziś, po zdobyciu pozycji na rynku wewnętrznym, podejmuje wysiłek i próby dotarcia na rynki obce. Wystarczy prześledzić cyfry rozwoju konsumpcji, jeszcze bardzo niskiej, ale szybko wzrastającej i kryjącej już dzisiaj w sobie najsilniejszy wskaźnik nieodzownego przyszłego rozwoju produkcji, a czyż tak charakterystyczny fakt, jaki dokonano w roku ubiegłym i bieżącym, organizacji izb przemysłowo – handlowych w całym państwie w atmosferze porozumienia, bez jakiejkolwiek prawie walki wyborczej, nie przedstawia poważnego waloru ? Zagadnienia gospodarcze Polski, zagadnienia wewnętrzne, rynku, produkcji, konsumpcji i pracy, zajmuje oczywiście, dominujące stanowisko. Nie można jednak, szczególnie w Polsce, pomniejszać wartości gospodarczej współpracy międzynarodowej. Handel jest dziś osią i fundamentem polityki międzynarodowej. Kto realnie myśli o rozwoju własnego eksportu, ten musi myśleć i organizować w sposób celowy import. Państwa idealnie samowystarczalnego nie ma dziś na świecie i z postępem cywilizacji tym bardziej go nie będzie.
Z punktu widzenia polityki handlowej nie sam import jest złem, lecz jego charakter. Zdrowy import, stwarzający podstawę rozwoju własnej ekspansji handlowej, ułatwiający w ten sposób osiągnięcie równowagi bilansu handlowego, jest czynnikiem dodatnim. Musi też on przede wszystkim uwzględniać interesy tych państw, z którymi łączą nas trwałe więzy współpracy gospodarczej, które konsumują nasze towary i gotowe są również w przyszłości ułatwiać naszą ekspansję eksportu.
W tej właśnie dziedzinie rok ubiegły zaznaczył się dalszym wyraźnym wzrostem i to o charakterze, który potęguje na przyszłość znaczenie idei Targów Wschodnich we Lwowie. Gdy bowiem w okresie zaborów zahamowany został rozwój historyczny pracy gospodarczej w Polsce w kierunku ku północy i południu oraz rozwój kontaktów Polski na drogach morskich z krajami Europy Zachodniej i krajami poza europejskimi, to dziś właśnie w tych kierunkach najlepiej postępuje rozbudowa wymiany handlowej i coraz bardziej zyskuje cechy trwałości. Że praca ta przynosi również skutki polityczne, świadczy fakt, iż równolegle z rozwojem stosunków gospodarczych pogłębiają się nowe związku przyjaźni z naszymi sąsiadami południowymi: państwami bałkańskimi. W ostatnim zaś okresie i Rosja Sowiecka wykazuje coraz żywsze zainteresowanie produkcją polską, umiejącą się dostosować do potrzeb rynku rosyjskiego, co oczywiście stwarza realne dane do oparcia wzajemnych stosunków gospodarczych na szerszych i bardziej trwałych podstawach.
Z tych właśnie powodów idea Targów Wschodnich obecnie zyskuje realniejsze i szersze zadania. Polska, która cele swoje może realizować jedynie w warunkach niczym nie zachwianego pokoju, pragnie pracować nad drugim etapem swego wyzwolenia i ugruntowania niepodległości. Z tą drugą fazą związane jest zadanie wskrzeszenia niektórych wielkich sił gospodarczych Polski, osłabionych i nie wyzyskanych w dawnym historycznym państwie, a jeszcze bardziej w okresie zaborów. Myśli i wysiłki nasze muszą się zwrócić jednym frontem ku zagadnieniom ekonomicznym, zagadnieniom produkcji, pracy i handlu, ku zagadnieniom wyrąbywania nowych dróg wspólnej gospodarczej współpracy międzynarodowej. Tej myśli niech służą szczytnie coraz lepiej lwowskie Targi Wschodnie, po raz dziewiąty zorganizowane w murach miasta, które umiało walczyć zwycięsko w imię państwowych idei przyszłości i które może i powinno przyczynić się do nowego zwycięstwa na froncie gospodarczym przyszłości.